Teşekkür etmenin karşılığı, Türk Dil Kurumu’nun sözlüğünde “hoşnutluğunu anlatmak” olarak geçiyor. Son derece basit bir tanım. Karşınızdaki kişiden size yapılmış bir iyilik, yardım ya da size söylenmiş güzel bir söz var. Siz de buna karşı duyduğunuz sevinci, minnettarlığı iki kelime ile ifade ediyorsunuz.

Sadece iki kelimeden oluşması, kolay bir şekilde telaffuz edilmesine rağmen çok da fazla kullanılmıyor, rağbet görmüyor. Bırakın rağbet görmeyi, tane tane teşekkür ederim dediğinizde, garip bir gözle bakanlar bile oluyor. Garip. Teşekkür etmek, edebilmek, karşınızdaki kişinin size yaptığıyla kıyaslandığında çok daha basit bir eylem aslında, teşbihte hata olmaz, yükte hafif, pahada ağır bir eylem.

İletişim, sosyal ağlar, paylaşım çok moda kavramlar. Birisine telefon etmek, mesaj göndermek, bilgisayar başında görüntülü konuşma yapmak çok kolay hale geldi. Facebook, e-posta grupları, envai çeşit paylaşım ağları, hepsinden bol miktarda var ve kolayca erişilebilir durumda. İletişimin bu kadar yoğun olmasına rağmen “teşekkür ederim” cümlesi  çok az kullanılıyor. Ne de olsa yapılan iyilik her ne ise, karşıdakinin görevi, mecbur yapacak. Dünyanın merkezi benim çünkü. İletişim çağında, bunca sosyal imkanın ortasında tuhaf bir bencillik var.

“Teşekkür ederim” ifadesinin bulunması bir icat olarak ele alınsa, yazının ya da tekerleğin bulunması kadar önemli olması lazım. Kimden duyduğumu tam olarak hatırlamıyorum ama teşekkür etmek insanlığın elindeki son sihirli değnek. Hem kişinin kendisine insanlığını, mahcubiyetini hatırlatan, hem de karşıdakini biraz da olsa gülümsetebilen. Gündelik hayata katkısı toplu taşıma araçları, cep telefonları, internet ve bilimum teknolojik kolaylıktan aşağı değildir, tabi kullanana.

Bazen de teşekkür etmekten çekinmeyiz ama farklı ifadeler kullanırız. Daha samini bir şekilde “teşekkürler”, asker “ocağındaymış” gibi sağol, delikanlıca “eyvallah abi”, en entel haliyle “mersi”…  Bunlar da kabul. As olan niyet.

Teşekkür etmek çok tehlikeli bir iş aslında. Küçük bir yardım, yol verme, kalem uzatma gibi gündelik işlerde teşekkür etmekten bahsetmiyorum. Uzun soluklu bir proje, sadece insanın kendi başına yaptığı değil, kollektif bir şekilde ilerleyen işlerde teşekkür etmeyi tehlikeli bulurum. Acaba birisini unuttum mu? Birisinin kalbini istemeden de olsa kırdım mı? Bir başkasının hakkını yedim mi kaygısı bendeki.

Teşekkür etmek üzerine bu kadar düşündükten sonra, yavaş yavaş benim için anarşist bir söylem haline geldi. İnadına teşekkür ederim

Teşekkür ederim Kutluhan, gecenin üçünde beni uyandırdığın için. Sayende biraz kitap okudum, biraz internette gezindim ve bu konu üzerinde düşünebildim. Uykusuz ve yorgun olmama rağmen keyifliyim